26/11/2016

Στη Κούβα δεν διαβάζουν και δεν γράφουν ποίηση



Στη Κούβα είναι δύσκολο οχι μόνο να διαβάσεις, αλλά ακόμη πιο επικίνδυνο να γράψεις ελεύθερα και ανεξάρτητα. Για πολλούς ποιητές αυτό απαγορεύεται από τους ιδεολογικούς περιορισμούς του Κάστρο, μετά την περίφημη φράση του: "contra la revolución nada con la revolución todo" (τίποτα εναντίον της επανάστασης όλα για την επανάσταση).

Πολλοί ποιητές και συγγραφείς βρέθηκαν στη φυλακή επειδή εναντιώθηκαν στο κομουνιστικό καθεστώς και βρίσκονται σήμερα στην εξορία: Armando Valladares, Ernesto Díaz Rodríguez, Jorge Valls, Ángel Cuadra, María Elena Cruz Varela και αρκετοί ακόμα. Οι κουβανοί ποιητές που φυλακίστηκαν για ιδεολογικούς λόγους, αναγκάστηκαν ν΄αποδεχτούν την απέλαση και την εξορία και να απομακρυνθούν μακριά από τις οικογένειές τους είναι ένας τεράστιος αριθμός. Αναφέρουμε ορισμένους: Gastón Vaquero, Agustin Acosta, José Ángel Buesa, Heberto Padilla, Belkis Cuza Malé, Manuel Díaz Martínez, Antonio Conte, Raúl Rivero, Efraín Riverón, Manuel Vázquez Portal, και οι Reinaldo Arenas, Carlos Franqui, Severo Sarduy.

Η ποίηση χρειάζεται ελευθερία για να μπορεί να γραφτεί και να τραγουδηθεί, και στην Κούβα για όποιον δεν σκύβει το κεφάλι μπροστά στο καθεστώς δεν έχει το δικαίωμα να μιλά και να εκφράζετε. Σαν να ακούμε στον αέρα τους στίχους του Salvatore Quasimodo: «Και πώς θα μπορούσαμε να τραγουδήσουμε / ακόμη και οι άρπες μας ήτανε κρεμασμένες  / ελαφρώς ταλαντεύονταν στο θλιβερό άνεμο».

Η Κούβα είναι μια επικίνδυνη χώρα για ποιητές, αν σκεφτείτε ότι ακόμη και ο Νερούδα, ο μεγαλύτερος νοτιαμερικανός ποιητής είναι απαγορευμένος. (Το ιδιο ισχύει και για διάσημα ονόματα οπως ο George Orwell, Vargas Llosa, Alexander Solgenitsin, Albert Camus, Cabrera Infante, Milan Kundera, Octavio Paz, Carlos Ranger). Ευτυχώς ο Gabriel Garcia Marquez έχει καλές σχέσεις με το καθεστώς, και μπορούν οι Κουβανοί να τον διαβάζουν. Ο Raúl Rivero, που θεωρείται ο μεγαλύτερος σύγχρονος κουβανέζος ποιητής, είναι ένα ακόμη παράδειγμα που δείχνει, πως συμπεριφέρεται το δικτατορικό καθεστώς Κάστρο απέναντι στους ελεύθερους ανθρώπους. Ο Rivero αφού πέρασε είκοσι χρόνια στη φυλακή σήμερα ζει εξόριστος στη Μαδρίτη επειδή τόλμησε να γράψει ενάντια στη λογοκρισία. 

Για να γνωρίσετε το ποιητικό έργο των αντιφρονούντων Κουβανών ποιητών που φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν το μοναδικό βιβλίο που κυκλοφορεί στην Ιταλία είναι το: «Versi tra le sbarre-antologia di poesia cubana dissidente» (Edizioni Il Foglio, 2006). (Στίχοι ανάμεσα στα κάγκελα-ανθολογία αντιφρονούντος κουβανικής ποίησης)  (Edizioni Il Foglio, 2006). 
Gordiano Lupi 31.03.2007


________________________
ΥΓ
Εκει που οι ανθρωποι φυλακίζονται και εξοριζονται για τις ιδεες τους δεν υπαρχει ελευθερια αλλα δικτατορια. Κι εγω αγαπω την ελευθερια και ποτε τους δεσμοφυλακες.

20/11/2016

Πανεπιστήμιο Ca' Foscari της Βενετίας


Palazzo Ca' Foscari

Το Πανεπιστήμιο Ca' Foscari της Βενετίας ιδρύθηκε το 1868. Η έδρα του βρίσκεται στο Palazzo Ca' Foscari, γοτθικό παλάτι με θέα στο Μεγάλο Κανάλι. Θεωρείται η αρχαιότερη σχολή (Business School) στην Ιταλία και από τα αρχαιότερα στον κόσμο μετα από αυτό της Αμβέρσας.

Aula Magna

Από την ίδρυσή του, το Πανεπιστήμιο Ca'Foscari είχε μια έντονη διεθνή διάσταση, ιδιαίτερα σημαντική σε μια πόλη όπως η Βενετία, πολιτιστικό και πολιτικό κέντρο και σταυροδρόμι μεταξύ ανθρώπων απο διαφορετικές γλώσσες και κουλτούρες. Σήμερα παρουσιάζει ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων που οργανώνονται σε τέσσερις μεγάλους επιστημονικούς και πολιτιστικούς τομείς: την οικονομική, γλωσσική, επιστημονική και ανθρωπιστική σχολή. Η ίδια η πόλη της Βενετίας εξ αλλού προσφέρει ένα μοναδικό περιβάλλον, όπου τέχνη, πολιτισμός, ιστορία, οικονομία, αρχαία παράδοση και μοντερνισμός συνυπάρχουν μαζί.


Aula Baratto

Εκτός από το Παλατσο Ca' Foscari το Πανεπιστήμιο διαθέτει ενα μεγάλο αριθμό κτισμάτων το καθένα με την δικη του ιστορία, το δικό του ύφος και τη γοητεία του. Μια αρχιτεκτονική κληρονομιά που περιλαμβάνει αριστοκρατικά παλάτσι όπως Ca' Dolfin, Ca' Bempo, Ca' Bernardo, με πανέμορφες αίθουσες, γοητευτικές αυλές και εσωτερικούς κήπους, πολλά προσφάτως ανακαινισμένα.
Μέσα από μια μικρή διαδρομή και μερικές φωτογραφίες, ανάμεσα σ΄ενα ταξίδι γνώσης, ιστορίας και τέχνης μπορείτε να θαυμάσετε το εντυπωσιακό Palazzo Ca' Foscari (1429), την Αula Baratto, την Sala Berengo, την Aula Magna και αλλες αίθουσες με φόντο την υπεροχη θέα στο Canal Grande.


  
                      Entrata Principale
    Portego da Canal Grande

Και το υπέροχο ταξίδι για οποιον θέλει να θαυμάσει την ομορφιά συνεχίζεται εδω: http://www.cafoscarialumni.it/pages/gli-spazi-di-ca-foscari

υγ. 
Ολα αυτα τα εγραψα με βαρια καρδια για την απεραντη θλιψη και ντροπη που με κατεβαλε μετα τα τελευταια απαραδεκτα επεισοδια στο Πολυτεχνειο, και γενικα γνωριζοντας την αθλια εικονα που επικρατει χρονια τωρα στους χωρους των ελληνικων πανεπιστημιων.  Ειναι κριμα στη χωρα που γεννηθηκε η τεχνη και η ομορφια να τα σαρωνει ολα η καταστροφη και η ασχημια.

11/11/2016

Goodbye my dear friend Leonard





Ενας μεγάλος ποιητής και καλλιτέχνης έφυγε χθές σε ηλικία 82 ετών. Αφου έβγαλε προσεκτικά το borsalino, έσκυψε το κεφάλι και σε μια χειρονομία σεβασμού, ευγενικά μας αποχαιρέτισε. Έσβησε το μελαγχολικό βλέμμα, η ερωτική φωνή και η κομψότητα στη μουσική σκηνή. Ο τραγουδιστής της μελαγχολίας, της μοναξιάς, της περιθωριοποίησης και των χαμένων ερώτων. Άφησε τη βαθιά φωνή του και τα τραγούδια του να μας συντροφεύουν μέχρι το δικό μας θάνατο!

Αντίο αγαπημένε μου φίλε Λεοναρντ!



04/11/2016

Ζηλεύω τους τσιγγάνους




Ζηλεύω τους τσιγγάνους 
γιατί ζουν ελεύθεροι σαν τα πουλιά 
και κάθε αυγή βλέπουν τον ήλιο 
ν΄ ανατέλλει σ’ άλλη χώρα
Γιατί εχουν πατρίδα ολη τη γη 
τ’ απέραντο του ουρανού
μοναδική σκεπή και σπίτι 
Τους ζηλεύω γιατι ξέρουν να τραγουδούν
να ζούν και να χορεύουν
γιατί ο έρωτας τους είναι υπόσχεση 
αιώνια και ιερή απέναντι στο ταίρι τους
κι ο λόγος τους συμβόλαιο χωρίς χαρτιά
παπάδες και σφραγίδες 
Τους ζηλεύω γιατι μπορούν και ανασταίνουν 
μικρούς ξανθούς, μελαχρινούς αγγέλους
στου τσαντιριού το παγωμένο χώμα
χωρίς νερό, γιατρούς, φάρμακα και εμβόλια 
Ζηλεύω τα γυφτάκια 
γιατί έχουνε τη λάμψη της ζωής 
στα υγραμένα μάτια
κι απ΄ του αγέρα τη πνοή 
το ζυμωμένο δέρμα, 
γιατι τους φτάνει ένα κομμάτι ψωμί
να ΄ναι χαρουμενα κι ευτυχισμένα
Τους ζηλεύω γιατι είναι γύφτοι 
κι εγω ένας λουμνό μπαλαμό.
(V) 27/10/13


___________
Foto
Shirley Baker -  Gypsy children 

27/10/2016

Το μεγάλο χρέος




Ποιο είναι εκείνο το μεγάλο χρέος που σε καλεί να αγωνιστείς
για τον γαλάζιο ουρανό της πατρίδος σου
αν όχι η οικογένεια, οι φίλοι, τα παιδιά σου

ποιο είναι εκείνο που σε καλεί να αμυνθείς
για τις ομορφιές του κόσμου και της μικρής ζωής
αν όχι το γλυκό φιλί της αγαπημένης σου

ποιο είναι εκείνο που σε καλεί να θυσιαστείς
για τα χώματα των προγόνων σου
αν όχι για να τιμήσεις τους ήρωες, τους ποιητές και τα τραγούδια τους

ποιο είναι εκείνο που σε καλεί να υπερασπιστείς
τον αέρα που αναπνέεις βαδίζοντας ακόμη και στον θάνατο
αν όχι η ίδια η Ελευθερία.
(V)

(Για τους ήρωες του έπους του ΄40)

___________________
Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου είναι ένα διαχρονικό σύμβολο ηρωισμού στον νεότερο ελληνισμό. Σήμερα τιμούμε τους πεσόντες που άφησαν τα κοκκαλά τους στα χιονισμένα βουνά της αλβανίας για την δική μας ελευθερία. Τιμούμε τον Αγνωστο Στρατιώτη. Αυριο θα υποστηρίξουμε την ειρήνη.


14/10/2016

Bob Dylan - Things Have Changed




Η βράβευση του Μπόμπ Ντύλαν με το Νόμπελ Λογοτεχνίας του 2016, αποδεικνύει ότι η απόσταση μεταξύ στιχουργικής και ποίησης δεν είναι τεράστια όπως πολλοί ισχυρίζονται. Οι περισσότεροι λογοτέχνες θεωρούν ότι άλλο στιχουργική και άλλο ποίηση. Δεν αποδέχονται δηλαδή ότι ο μελοποιημένος στίχος ενός τραγουδιού μπορεί να χαρακτηριστεί ποίηση. Αν ανατρέξουμε όμως στη αρχαιότητα θα δούμε ότι η «λυρική ποιήση» ήταν αρχικά ποιήματα τραγουδισμένα με συνοδεία μουσικής λύρας. 
Ο ίδιος ο ανθρώπινος "λόγος" που εκφέρεται με το στόμα έχει μια μουσικότητα γιατι είναι ήχος. Ποια διαφορά έχει κι ο ποιητικός λόγος αν διαβάζεται η τραγουδιέται. 
Στις μέρες μας η επιτυχημένη μελοποίηση μεγάλων ποιητών δεν υποβίβασε κανένα ποίημα αντίθετα το έκανε αρτιότερο. Ακόμη και ο στίχος ένα λαϊκού τραγουδιού που θεωρείται "φτωχός" γίνεται ποίηση όταν καταφέρνει να φωλιάζει στη καρδιά του καθενός και συγκινεί όποιον το τραγουδά. Εκτός κι αν η ποίηση πρέπει να παραμένει ερμητικά κλεισμένη στα σκονισμένα ράφια μιας βιβλιοθήκης και να διαβάζεται από κάποιους "εκλεκτούς" στην ακαδημία της «κρούσκας». 

Γιατί όπως σωστά μας λέει ο Λέο Φερρέ:
«Η ποίηση είναι θορυβώδης και πρέπει να ακούγεται όπως η μουσική. Η ποίηση που προορίζεται μόνο για να διαβαστεί και να φυλακιστεί σε τυπογραφικό χαρτί δεν είναι ολοκληρωμένη. Η γενετήσια ορμή της προέρχεται από τις φωνητικές χορδές, όπως στο βιολί η φωνή βγαίνει από το δοξάρι»


ΥΓ. 
Πιστεύω οτι άξιζε τη βράβευση ο Ντύλαν για αυτούς ακριβώς τους λόγους που δήλωσε η σουηδική ακαδημία: "επειδή δημιούργησε νέες ποιητικές εκφράσεις μέσα στη μεγάλη παράδοση του αμερικανικού τραγουδιού". Θα προτιμούσα να είχε βραβευτεί ο αγαπημένος μου Λεοναρντ Κοεν που ήταν υποψήφιος πέρσι, αλλά δεν πειράζει. Εχει ηδη κερδίσει το Νόμπελ της καρδιάς μας κι αυτό αρκεί.